雄风

春风吹去花开花又落,谱一曲情字,一生哀与愁,缘尽,心被相隔在哪头,若真难求,何苦枉费青春去追逐,未雨绸缪,断肠今日忧,泪化成风,如哽已在喉,转眼望去当年那时侯,不堪回首泪婆娑,换一支独秀,凋零亦朦胧.红颜薄命,人去,湮灭那般无所留.拂袖,来世唤今生未曾白发共携手.残月暮然思量,喋喋不休,摘一朵嫣红花,香满楼,祭一生沧桑,念儿时多珍重.


                                              ____肖婧       书

                                                2008/3/18